Aldizkaria on-line (DE)



Askotan, telebista jarri orduko, notiziak agertzen dira. Egia esan, askotan etorkinei buruzko berriak ikusten ditut. Benetan ikaragarria dela zenbat etorkin datozen gure penintsulara, eta horrez gain, badirudi esperantza dutela lan bat aurkitzeko.
Alde batetik pena ematen dute, hona datoz ezer gabe, lana aurkitzeko ideiakin, diru gutxikin, familiarik gabe….baina hori guztia amets batean geratzen da, errealitatea ezberdina baita.

Hemen, badaukagu janaria eta ura, beraiek han ez dute hori.
Baita lanak ere baina, direnak izateagatik, gogorragoa eta ordainketa baxuagoa dute.
Hori gutxi balitz, portuan hartu eta gero, bi urte pasa ondoren beraien estatuetara itzultzen dituzte.

Nik dakidanez, bidaia bakoitza 500-600 euro bitartean balio du.
Gero, patera edo kaiuko batean doa talde handi batekin.
Azkenik, hona iristen dira.

Badago gauza bat, ez dudana aipatu, bidaia honetan, pertsona asko hiltzen dira, bidean ur falta, eguraldia, janari oso gutxi….hauen erruz hiltzen dira etorkinak.
Eta noski, gaizki usaintzen dutenez eta lekua behar dutenez hiltzen diren pertsonak uretara botatzen dituzte.
Gehienetan, hilik dauden horiek arraien janari bihurtzen dira. Baina salbuespenak daude, adb: Lamine Djinkam senegaldarra.

Beno, lehen esan dizuedan bezela, kaiuko eta pateratan jende asko dator, eta horietatik, batzuk helduak dira eta beste batzuk umeak edo nerabeak.
Umeenganako tratua ezberdina da helduenarekin konparatuz gero.

Umeeak hemen, hiru urtez egon daitezke. Lan bat ikasi, gure penintsula ezagutu, bizitza arrunt bat egin dira egiten dutena hemen.
Eta helduak, bi urtez egon daitezke bizitza normal bat egin eta jende berria ezagutzen dute. Hori guztia, harrera zentruetan egiten dute hori guztia.

Badaude zenbait leku etorkinak gustoak dituztenak beraien herriak uzteko, esaterako Kanaria Uharteak, gure penintsula eta beste batzuk, Italia.
Itsasoaz aparte batzuk ibilbide bat egin behar dute, beraien herrietatik. Batez ere, hego aldeko pertsona ugari. Adb: Lagos, Gao, Abuja, Kidal….

Gai honekin amaitzeko, nola ez, nire iritzia behar da, azken finean a¡iritis artikuku bat da eta izenak dioen bezala nire iritzia jarriko dut.
Niretzat, gaizki dago beraien bizitza jokuan jartzea, hona etortzeko.
Gainera, hemen jende asko haietaz baliatzen dira lan gogorrenak saihesteko.
Eta ez hori bakarrik gure gobernuari etorkin bakoitza 3.000 euro kostatzen zaizkio eta hobeto legoke diru hori bakoitzarengan erabili beharrean, bakoitzaren estatuan erabiltzea oinarrizko gauzak erabiltzeko.



Askotan, telebista jarri orduko, notiziak agertzen dira. Egia esan, askotan etorkinei buruzko berriak ikusten ditut. Benetan ikaragarria dela zenbat etorkin datozen gure penintsulara, eta horrez gain, badirudi esperantza dutela lan bat aurkitzeko.
Alde batetik pena ematen dute, hona datoz ezer gabe, lana aurkitzeko ideiakin, diru gutxikin, familiarik gabe….baina hori guztia amets batean geratzen da, errealitatea ezberdina baita.

Hemen, badaukagu janaria eta ura, beraiek han ez dute hori.
Baita lanak ere baina, direnak izateagatik, gogorragoa eta ordainketa baxuagoa dute.
Hori gutxi balitz, portuan hartu eta gero, bi urte pasa ondoren beraien estatuetara itzultzen dituzte.

Nik dakidanez, bidaia bakoitza 500-600 euro bitartean balio du.
Gero, patera edo kaiuko batean doa talde handi batekin.
Azkenik, hona iristen dira.

Badago gauza bat, ez dudana aipatu, bidaia honetan, pertsona asko hiltzen dira, bidean ur falta, eguraldia, janari oso gutxi….hauen erruz hiltzen dira etorkinak.
Eta noski, gaizki usaintzen dutenez eta lekua behar dutenez hiltzen diren pertsonak uretara botatzen dituzte.
Gehienetan, hilik dauden horiek arraien janari bihurtzen dira. Baina salbuespenak daude, adb: Lamine Djinkam senegaldarra.

Beno, lehen esan dizuedan bezela, kaiuko eta pateratan jende asko dator, eta horietatik, batzuk helduak dira eta beste batzuk umeak edo nerabeak.
Umeenganako tratua ezberdina da helduenarekin konparatuz gero.

Umeeak hemen, hiru urtez egon daitezke. Lan bat ikasi, gure penintsula ezagutu, bizitza arrunt bat egin dira egiten dutena hemen.
Eta helduak, bi urtez egon daitezke bizitza normal bat egin eta jende berria ezagutzen dute. Hori guztia, harrera zentruetan egiten dute hori guztia.

Badaude zenbait leku etorkinak gustoak dituztenak beraien herriak uzteko, esaterako Kanaria Uharteak, gure penintsula eta beste batzuk, Italia.
Itsasoaz aparte batzuk ibilbide bat egin behar dute, beraien herrietatik. Batez ere, hego aldeko pertsona ugari. Adb: Lagos, Gao, Abuja, Kidal….

Gai honekin amaitzeko, nola ez, nire iritzia behar da, azken finean a¡iritis artikuku bat da eta izenak dioen bezala nire iritzia jarriko dut.
Niretzat, gaizki dago beraien bizitza jokuan jartzea, hona etortzeko.
Gainera, hemen jende asko haietaz baliatzen dira lan gogorrenak saihesteko.
Eta ez hori bakarrik gure gobernuari etorkin bakoitza 3.000 euro kostatzen zaizkio eta hobeto legoke diru hori bakoitzarengan erabili beharrean, bakoitzaren estatuan erabiltzea oinarrizko gauzak erabiltzeko.

hñ.j.l-lh

Ihaz lehenengo trimestrean beirera joan ginen kanpaldira. Asteazkenean joan ginen eta ostiralean bueltatu. Beirera ailegatu ginenean, motxilak utzi eta taldek egin genituen, talde handienean tokatu zitzaigun. Lehenik eta behin mahats bila joan ginen, kilo batzk hartu genituen eta monasteriora bueltatu ginen mahatsak zukutzera. Zukutzen bukatu genuenean botiletan sartu eta futbolera jokatzera joan ginen. futbolera jokatu eta gero bazkaltzera joan ginen eta bukatzerakoan maletak desegin genituen.

Gero futbolean jokatu ginen eta seiretan buztinazko panpinak egun genituen eta gero afaltzera joan ginen. Afaldu eta gero jinkana egin genuen eta geroago lo egitera joan ginen. hurrengo gauan festa antzeko bat egin genuen eta azkeneko egunean etxera bueltatu ginen. 

Oso ongi eta gustora egon ginen. Hortaz aparte denetarik egin genuen. Hori bai, asko ibili genuen. Iritsi bezain laster gauzak utzi eta batzuk Olitera joan ginen oinez, Gazteluari bisita bat egitera, eta beste batzuek udaletxean garatu ziren, jokoak egin zuten. Olitean geudelerik gazteluako hainbat toki ikusi genuen: dorrea, printzesaren lobela, pasabideak etabar....Beste egun batean mahatsa hartzera joan ginen, gero toki batera joan mahats ona mahats txarraren gandik bereiztu genuen eta zapaldu genuen mostoa egiteko. Ondoren jatera joan ginen. Arratsal-gauean batzuk Olitera joan eta beste batzuk jolasten geratu ziren. Adibidez: kaiku batean hirina zegoen eta barruan karameluak eta bakarrik ahoarekin hartu behar genuen. Eta ere gauz bat probatzea eta zerez zegoen egina asmatzea. Baloiarekin ere zembait joko egin genuen eta lokatzarekin figurak egin genuen. Gauak luzeak egiten zitzaigun. Azkenik

Okorrean nahiko ongi egon ginen. Irteerak zeuden oso ongi antolatuak:lehenengo egunean taldetan banatu eta Olitera joan ginen autobusez, baina gero itzultzeko oinez itzuli ginen. Monitoreak ez zekiten bidea eta galdu ginen. Itzuli ginenerako denak mahaietan eserita zeuden jateko prest eta denak txaloka hasi ziren gu ikusitakoan. Gelak antolatzeko arazo asko egon ziren, baina azkenean antolatu ginen. Arratsaldea librea izan genuen. Gaua iristean, afaldu eta logeletara igo ginen. Soinu asko ez egiteko esan ziguten irakasleek, bestela kalera korrika egitera bidaliko gintuztelako. Gauza hoberenetako bat hau izan zen:

-Jinkana:gauean herritik joan ginen gurutze eta paper batzuetaz baliatuz.

-Bestea, egun genituen froga batzuk:hauen artean, irinaz beteta zegoen kubo batean burua sartzea, karamelu batzuk hartzeko.

Txarrena, hau izan zen:

-Azken eguneko gauean izan genuen "diskoteka". Hau kapila batean egin genuen eta gainera musikarik gabe. Baina azkenean, ongi pasa genuen jendea bere trebetasunak egiten hasi zelako.

Iritsi ginenean, logelak aukeratu, eta bi taldetan banatu gintuzten jarduerak egiteko.Hau eta gero, autobusez Oliteko gaztelura joan ginen. Gaztelua eraikuntzetan zegoen. Itzultzerakoan oinez joan, eta galdu egin ginen. Azkenean albergera iritsi, eta beste taldea itxoiten zegoen jateko, berandu iritsi ginen eta. Arratsaldean, libre egoteko utzi ziguten, baino albergearen barruan, ez ziguten usten kanpora ateratzen. Gauean jinkana moduko bat egin genuen, herrian zehar. Ondoren ohera joan ginen. Hurrego egunean, mahatsak biltzera joan ginen, mahats asko bildu eta ondoren mahatsak zanpatu eta mostoa egin genuen. Gero jatera joan ginen. Arratsaldean, mostoa egiten zen bitartean buztinarekin figurak egin genituen. Hau bukatu ondoren joku asko egin genituen. Gau horretan, diskoteka bat egin genuen baina radiokasetak ez ziren joaten, azkenean musikarik gabe gelditu ginen, eta bakoitzak bere logelara joan ginen jolasteko eta hitz egiteko. Azken egunean, buztinezko figurak margotu, eta mostoendako txartelak egin genituen. Jan, maletak egin eta Iruñera bueltatu ginen. Oso ongi pasa genuen, baina jendea gaizki portatu zenez, monitoreak lurrean eseri eta hitz egin gabe zigortu gintuzten. Hitz egiten zuenak, prenda bat kendu behar zuen.

Beirera joan ginen hiru egun.Ez genuen oso ondo pasatu, egin genuen ekintzak aspergarriak zirelako. Egun batean ibiltzen joan ginen Erriberrira. Bidaian, galdu ginen monitoreak ez zekitelako nondik joan. Erriberrira ailegatu ginenean bokata jan genuen, gero gaztelua ikusi genuen eta gero autobusez bueltatu ginen.Beste egun batean mahats bila joan ginen. Oso gutxi hartu genituen mahatsaldia bukatu zelako. Mahatsarekin mostoa egin genuen.Arratsaldean Pitillasko ikustegira joan ginen. Bertan txori arraroak zeuden. Beste egun batean buztinarekin gauzak egin genituen.Ez zitzaigun asko gustatu kanpaldia monastegi zahar bat zelako eta bakarrik futbol zelai bat zegoelako. Orduan gomendatzen dizuegu ez gastatu dirua kanpaldi horretan.

Beiren oso ongi pasa genuen, hiru egun horietan. Geletan banatu gintuzten, batzuk handiak eta beste batzuk txikiak ziren. Goiz altxatzen ginen, geroago jarduerak egitera joaten ginen taldeka, adibidez:matxak biltzera, pitillasera joan, oliten dagoen gaztelua ikusi genuen, ibiltzera joan... egon ginen etxean kapila bat egotea ez genuan espero, eta espero genuena etxe handia izatea zen. Hoberena lagunekin egoten ginela zen eta txarrena berriz monitoreak eta besteen logelara joatea ez zigutela uzten. Jarduera gehienetan parte hartzen genuen, derrigorrezkoa bai zen